Ik heb de witte water-lelie lief,
daar die zo blank is en zo stil haar kroon uitplooit in ’t licht.
Rijzend uit donker-koelen vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot toen blij het gouden hart.
Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer …….. ……..

 Witte waterlelie
Zij wil niet anders dan
rusten aan ‘t oppervlak
van het uitgestrekte meer
om dobberend te drijven
dus legt zij zich tevreden
als tere bloesem neer
Met open ogen staart ze
tot de ondergaande zon
lokkend op haar wacht
ze vouwt devoot haar
blad’ren toe
"het daglicht maakte
mij zo moe"
klinkt ijl nog in de nacht
Aan de stille waterkant
in het schijnsel van de maan
strekken handen zich vertwijfeld uit
om de schone bloem te plukken
wat niet wil lukken want
de kleine witte waterlelie
is reeds in haar bloei vergaan

 

Waterlelie

Zachtjes deinend op het water
Ontsluit zij traag haar schoonheid
Gelijk met de eerste zonnestralen
Haar hele pracht en openheid
Bewaart zij voor de dag iets later
Dan in al haar kwetsbare schoonheid
Laat ze haar hele pracht ontluiken
Haar hart vol stuifmeelstampers
Voor snoepers die haar ongezien ruiken
Gulzig smullend van haar heerlijkheid
Genietend denkt ze, "mijn soort blijft nu
bestaan, al zal ík in de herfst heengaan

 

Zo puur en rein
als een waterlelie
in volle pracht
vredig drijvend
op Gods wateren
zo teer en toch
vol gezonde kracht
buigzaam en flexibel
met de wortels
in moeder aarde
steeds naar de hemel reikend.
Zo zal het zijn
als je afgestemd bent
op liefde.